Samouszkodzenia

Autoagresja jest działaniem skierowanym przeciwko samemu sobie. Skierowany w sposób pośredni bądź bezpośredni, ale nie jest zjawiskiem demonstrowanym przez ofiary, przeciwnie samouszkodzenia są ukrywane, więc otoczenie zewnętrzne (rodzice, nauczyciele pracownicy opieki) ma niewielkie szanse by podjąć skuteczną interwencję i szybką terapię.
Samo określenie granic zjawiska autoagresji też jest trudne do ustalenia gdyż obejmuje zachowania zarówno powszechnie uznawane za normalne – związane z trendami mody (piercing, tatuaże, drastyczne diety itp.), które powodują jednak pewne deformacje ciała i mogą być przejawem zaburzeń psychicznych, jak i działania uważane za patologiczne. W kontekście profilaktyki należy zauważyć iż zachowania autodestrukcyjne podejmowane są przez osoby w naszym bliskim otoczeniu, żyjące w „normalnych” domach, uczęszczające do szkół, którym jednak czegoś życiu brakuje, nie czują się szczęśliwe, nie
radzą sobie z własnymi problemami i nie potrafią prosić innych o pomoc. Badania nad osobami dokonującymi samookaleczeń wykazują, że szczególnie często zachowania te występują w przypadku powiązania silnych konfliktów w środowisku z silnymi emocjami o zabarwieniu negatywnym: frustracja, gniew, poczucie winy, wstyd. W grupie młodzieży zachowania autoagresywne czterokrotnie częściej dotyczą dziewcząt.

Kryteria rozpoznania samookaleczeń bez intencji samobójczej (non-suicidal self-injury, NSSI) według DSM-5

  1. W ostatnim roku osoba przez co najmniej 5 dni dokonuje samouszkodzeń bez intencji samobójczej.
  2. Osoba ta musi wykazywać przynajmniej jedną z motywacji:
    – poszukuje ulgi w doznawanych negatywnych uczuciach lub stanie psychicznym
    – próbuje rozwiązać w ten sposób konflikty interpersonalne
    – chce osiągnąć przyjemność.
  3. Zamierzone samouszkodzenia muszą być związane z przynajmniej jednym z poniższych:
    * występowanie konfliktu interpersonalnego czy negatywnych emocji lub myśli (np. depresji, lęku, napięcia, złości) w okresie bezpośrednio poprzedzającym
    samouszkodzenie
    * zaabsorbowanie planowanym działaniem w okresie bezpośrednio go poprzedzającym
    * rozmyślanie, ruminacje dotyczące samouszkodzeń.
  4. Samouszkodzenie nie jest usankcjonowane kulturowo (np. tatuaże, piercing) i nie jest ograniczone do zdrapywania strupków czy obgryzania paznokci.
  5. Zachowanie to lub jego konsekwencje powodują znaczący dyskomfort psychiczny i wpływają na funkcjonowanie.
  6. Zachowanie nie występuje wyłącznie w przebiegu epizodu psychotycznego, majaczenia, intoksykacji czy zespołu abstynencyjnego i nie może być lepiej wyjaśnione przez inne zaburzenie (np. upośledzenie umysłowe, zespół Lescha-Nyhana).

Jakie zachowania mogą być sygnałami ostrzegawczymi?

  • zadrapania, skaleczenia, siniaki, ślady krwi na ubraniach niewiadomego pochodzenia, liczne i częste opatrunki.
  • Ubrania nieodpowiednie do pogody, które służą do ukrywania śladów samouszkodzeń.
  • Unikanie aktywności, podczas których mogłyby zostać ujawnione rany lub blizny.
  • Noszenie przy sobie ostrych narzędzi.
  • Spędzanie długiego czasu w toalecie lub innych odosobnionych miejscach.
  • Zamieszczanie zdjęć, filmów lub opisów dotyczących samouszkodzeń w mediach społecznościowych lub przesyłanie ich w wiadomościach.
  • Zgłoszenia rówieśników dotyczące zauważonych przez nich aktów samouszkodzeń lub ich skutków.

Sygnały ostrzegawcze:

  • Uczucie przygnębienia, płacz
  • Negatywne wypowiedzi na temat siebie, świata, przyszłości
  • Wypowiedzi o śmierci i samobójstwie
  • Skarżenie się na różne dolegliwości bólowe, zmęczenie oraz brak motywacji.
  • Zaniedbywanie higieny osobistej, wyglądu.
  • Ukrywanie problemów i zaprzeczanie im.
  • Wycofywanie się z kontaktów społecznych.
  • Nieobecności w szkole.
  • Pogorszenie wyników w nauce, trudności ze skupieniem uwagi.
  • Nadmierne korzystanie ze smartfona lub komputera.
  • Drażliwość, skłonność do wybuchów złości.
  • Opryskliwość w kontaktach z innymi.
  • Zachowania impulsywne, agresywne, ryzykowne, prowokacyjne.
  • Poczucie bycia ocenianym przez innych.
  • Trudności z przyjmowaniem krytyki oraz radzeniem sobie z porażkami.

Jak zatem pomóc ?

Aby móc podjąć próby opanowania autoagresji, najpierw konieczne jest znalezienie przyczyn tego problemu. Dlatego w pierwszej kolejności należy skonsultować się z psychoterapeutą/psychologiem. Możliwe, że podczas tej konsultacji konieczne będzie cofnięcie się do czasów dzieciństwa i odszukanie w historii zdarzeń, które to mogły doprowadzić do urazu psychicznego prowadzącego do przejawiania przez pacjenta zachowań autoagresywnych już w dorosłym życiu.

Zadzwoń do nas ! Porozmawiaj o swoim problemie, nie wstydź się poprosić o pomoc. Nasi terapeuci pomogą Ci dotrzeć do źródła problemu, wskażą odpowiednie metody radzenia sobie ze stresem, pokażą Ci min. skuteczne metody odwrócenia uwagi. Wiemy jak Ci pomóc, ale to Ty musisz wykonać pierwszy krok , krok do zdrowienia.

Komentarze

Opublikowany w Bez kategorii, Blog, Samookaleczenia | No Comments »

Możliwość komentowania została wyłączona.

Czytaj inne

Więcej artykułów z bloga

Co to jest ADHD ?

ADHD oznacza zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Ten stan sprawia, że osoba z ADHD ma trudności z reagowaniem na…

11 czerwca, 2024
pomóc alkoholikowi
Jak pomóc alkoholikowi w walce z nałogiem?

Alkoholizm to poważna choroba, która oddziałuje negatywnie nie tylko na osobę uzależnioną, lecz także na jej najbliższe otoczenie – partnera,…

6 czerwca, 2024
Dorosłe dzieci alkoholików

Badania wykazały, że dzieci, których rodzice są alkoholikami, mają niższą samoocenę niż te, które nie pochodzą z domów, gdzie nadużywano…

4 czerwca, 2024
uzależnienie od komputera i Internetu
Uzależnienie od komputera i Internetu – gdzie szukać pomocy?

Błyskawiczny rozwój technologii w ostatnich latach sprawił, że dla wielu z nas świat wirtualny stał się integralną częścią codziennego życia.…

27 maja, 2024